First day at Manipal

19 August 2014

Vandaag was mijn eerste dag in de Manipal Teaching Hospital. Ook al was het zeker niet zoals thuis, waren de condities in het algemeen beter dan wat ik had verwacht. Van wat ik heb gezien zijn de verschillende afdelingen goed georganiseerd en ziet het er netjes uit. Wel zijn de "wards" erg simpel en leken helemaal niet vol te zijn. Dit kan komen doordat het een privé ziekenhuis is in vergelijking met een ander staat ziekenhuis in de stad. 

Ik heb gekozen voor de specialisme "general medicine". Dit bestaat uit klinische en poliklinische afdelingen, een ICU and CICU/CCU, een cardiologie afdeling en ook een psychiatrie afdeling. In totaal zijn er ongeveer 220 beschikbare bedden en komen er elke dag rond de 80-100 patiënten naar de poliklinieken. 

Tijdens meerdere introductie gesprekken met onder andere de hoofd van de chirurgie, hoofd van de elective programma's en de decaan heb ik verteld dat ik geïnteresseerd ben in de psychiatrie en ik weet niet waarom ik het heb gezegd, ook de cardiologie. Ik werd gelijk voorgesteld aan de hoofd van de psychiatrie afdeling en (als er patiënten zijn) mag ik 's ochtends met hem mee. Ik zeg ook specifiek "als er patiënten zijn" omdat de psychiatrie hier in Nepal nog in ontwikkeling is. Er bestaan nog veel misconcepties rondom de geestelijke gezondheid en iemand wordt gelijk als "gek" bestempeld. Tot 1961 waren psychiatrische diensten nog onbekend en in het land zijn er ongeveer 50 psychiaters van wie de helft in het buitenland verblijft. 

Dan over de cardiologie waar ik mijzelf zomaar heb ingepraat. 

Ik heb een paar uur meegekeken met een cardioloog die echocardiograms verrichtte. Dit was erg interessant om te zien en bij elk patiënt (waaronder ook baby's, zelfs van 21 dagen oud) stelde hij veel vragen waardoor ik veel heb geleerd, bijvoorbeeld over soufflés (die ik ook mocht beluisteren), septum defecten en ritmestoornissen. 

Het was ook grappig om de manier van communicatie te zien tussen de arts en patiënt. Dit was helemaal niks: de patiënt komt binnen en gaat liggen, de arts maakt een paar foto's en berekeningen waarna de patiënt, zonder enig uitleg of geruststelling, weer naar buiten toe gaat. 

Hierna heb ik, heel toepasselijk, samen met lokale medische studenten een college gevolgd over ritmestoornissen. Het meeste wat er werd verteld wist ik al, maar toch was het een goede opfrissing. 

Ook al vind ik de cardiologie interessant, is het niet mijn passie. Grappig genoeg vind ik het eigenlijk een van de moeilijkste vakken. Daarom lijkt dit mij een goede leerervaring om er juist meer over te leren, ook in een praktische setting en daardoor het minder moeilijk te vinden in de toekomst.