Goodbye Psychiatry Department

These past weeks in Nepal have been a great motivational boost and learning experience. Thank you to the Psychiatry department for your warmth, I am happy to have met such special people. Keep up the good work! See you again soon or who knows in another life. — feeling blessed at Manipal Teaching Hospital.

General Surgery

4 September 2014

Started the morning in the operation theatre. I'm not too sure why but I thought it would be interesting. Looking back it probably wasn't a smart idea to start the day like this. Already during the first patient (a young boy who had to have pins removed from his leg) I started to feel a little whoosy. I think I also had to get used to the heat and all parts of the costume (scrubs, mask and hat). Other patients I observed had tympanopathy (I'm sure not too sure what they were doing) and a cholecystectomy. After this I was so happy to walk back to psychiatry :-)

 

Camera gone

3 September 2014

Sooooooo my camera has been stolen from the hospital yesterday, so there won't be any new nice photo's posted on here unfortunately. After having lost phone in bus and after laptop suddenly crashed, there is some negative technological flow going on here. 

I've forgotten what happened today, so I will get back to this post later! 

Stressful yoga

2 September 2014

Day at Psychiatry OPD. I learnt about various psychometric tests used in diagnostics, listened to a protocol study presentation about stressful life events and coping mechanisms in relation to the severity of alcohol dependence, spoke to a patient in the afternoon and gave my opinion on the diagnosis; this was interesting because when I spoke to him his mood seemed to change (more cheerful). 

Me: "how are you feeling"

Him: "very bad, depressed since 5 years" 

Rushed to yoga straight after hospital. I learnt that it's not a good idea to go in non-stretchable clothes. There were a total of 5 people (Sammy, Elsie, Bella, Steph and me) so it was quite intimate. Me and Steph had quite a laugh about all the weird poses we had to do. Some positions were hard since you had to keep your hands stretched over your head for about 5-10 minutes (seemed like a very long time and couldn't feel hand anymore at the end!). We finished with some relaxation laying down. I kept thinking "we're not doing anything, what are we supposed to be doing?". Well, at least I tried some yoga so "been there, done that". I found out that I prefer more active (not saying that yoga isn't active) activities. Who would've thought yoga could be so stressful? 

Outreach

1 September 2014

Day of Community Medicine attending an outreach health post. This centre is funded and is free of charge. We reached the village by a converted jeep ambulance within around 1 hour drive from Pokhara climbing altitude up rural lanes, passed landslides and crossing waterfalls. When we arrived the people were already waiting outside and they were really happy to see us. 

Patients mostly came in with a viral fever, where various family members were affected. Other complaints included acid peptic disease, loose stools, bump on the head (?) and pregnancy checkups. People often did not come with a specific problem; they often complained of a whole list of problems such as pain in the foot, abdomen, head and eyes.

The four main items used were a sphygmomanometer (to measure blood pressure), a stethoscope, a real mercury thermometer and a torch. I helped to take these vital signs and I must say my confidence in taking a blood pressure has certainly increased today! I also got to practice my minimal Nepali and could get to the point to find out what the problem was, but afterwards fell into a silent gap. I asked one pregnant lady whether she was having a baabu (boy) or a naani (girl) but was told that sex determination is illegal in Nepal. Anyway I tried and the doctor said she was impressed so all is good.

It was quite busy and by the end of the afternoon we must have seen the entire village! I was happy to see that the doctor could actually mean something for the people here and they were greatly thankful.

Last day of August

31 August 2014

De meeste mensen in het huis zijn inmiddels vertrokken en vandaag arriveren een hoop nieuwe mensen. Ondanks dat we zondag vrij hebben, ben ik vandaag toch naar het ziekenhuis gegaan. 

Vanochtend was er maar een patiente op de klinische psychiatrie afdeling. Zij ligt hier al 5 dagen, wat als een lange tijd wordt gezien, dus proberen ze haar vandaag of morgen naar huis te sturen. Het is een moeilijke situatie omdat haar familie niet makkelijk aan geld kunnen komen. Daardoor heeft ze vaak de haloperidol injectie niet gekregen. Omdat dit echt nodig was, heeft het personeel geld hiervoor ingezameld. Dit vond ik echt een aardig gebaar, maar het is toch lastig omdat je dit niet voor iedereen kan gaan doen. 

Hierna ben ik naar een lokale HIV-clinic gegaan om daar vrijwilligerswerk te regelen. Mensen komen hier naartoe wanneer ze ver van een dorp komen en wanneer ze moeten wachten totdat ze naar het ziekenhuis kunnen. Het was best goed geregeld en ze hadden plek voor ongeveer 16 clienten, zoals ze het noemen. De kliniek is opgericht door ex-drugsgebruikers, dus is het best mooi dat ze iets negatiefs in iets positiefs hebben gemaakt om nu andere mensen in dezelfde situatie te helpen. 

Wat ik daar zou kunnen betekenen is om de vitale functies van de clienten te nemen, de kinderen vermaken en heel misschien een van de kamers renoveren, als ik hiervoor een soort van financeriering regel. 

Schitterende uitzichten op de bergen vanochtend

River fun

30 August 2014

Rafting in the Trishuli River.

Relaxing day being adventurous

So to explain, I have not posted in a while because my laptop suddenly crashed. Here are a few pictures from today (uploaded in internet cafe).

Crossing a river

 

 

 

  

With Abbi and Ashleigh

Up up and away!

28 August 2014

When there's a smile in your heart
There's no better time to start
Think of all the joy you'll find
When you leave the world behind
And bid your cares goodbye
You can fly, you can fly!
You can fly, you can fly!
You can fly! 
- Peter Pan 

So after a lot of doubt and contemplation, the papers are signed and there is no way back. I felt sick while driving up to Sarangkot (1600 m) and the bumpy road didn't help either. We each got assigned to a pilot (I was with Suren), got geared up and before I knew it, the parachute caught the air and we were soaring through the sky. I kept thinking "holy cow, I just literally ran off a mountain!" As we caught the thermals, we went higher and higher towards the clouds. It really was a surreal experience to just sit in the sky, letting the wind take you wherever it feels like and enjoying the mountain views. The flight lasted around 30 minutes. As we were approaching our landing area next to the Phewa lake, the pilot performed some acrobatics. This was quite crazy! We spinned around and went so fast I couldn't breathe. The feeling was something I've never felt before and it was great fun! 

First day at Manipal

19 August 2014

Vandaag was mijn eerste dag in de Manipal Teaching Hospital. Ook al was het zeker niet zoals thuis, waren de condities in het algemeen beter dan wat ik had verwacht. Van wat ik heb gezien zijn de verschillende afdelingen goed georganiseerd en ziet het er netjes uit. Wel zijn de "wards" erg simpel en leken helemaal niet vol te zijn. Dit kan komen doordat het een privé ziekenhuis is in vergelijking met een ander staat ziekenhuis in de stad. 

Ik heb gekozen voor de specialisme "general medicine". Dit bestaat uit klinische en poliklinische afdelingen, een ICU and CICU/CCU, een cardiologie afdeling en ook een psychiatrie afdeling. In totaal zijn er ongeveer 220 beschikbare bedden en komen er elke dag rond de 80-100 patiënten naar de poliklinieken. 

Tijdens meerdere introductie gesprekken met onder andere de hoofd van de chirurgie, hoofd van de elective programma's en de decaan heb ik verteld dat ik geïnteresseerd ben in de psychiatrie en ik weet niet waarom ik het heb gezegd, ook de cardiologie. Ik werd gelijk voorgesteld aan de hoofd van de psychiatrie afdeling en (als er patiënten zijn) mag ik 's ochtends met hem mee. Ik zeg ook specifiek "als er patiënten zijn" omdat de psychiatrie hier in Nepal nog in ontwikkeling is. Er bestaan nog veel misconcepties rondom de geestelijke gezondheid en iemand wordt gelijk als "gek" bestempeld. Tot 1961 waren psychiatrische diensten nog onbekend en in het land zijn er ongeveer 50 psychiaters van wie de helft in het buitenland verblijft. 

Dan over de cardiologie waar ik mijzelf zomaar heb ingepraat. 

Ik heb een paar uur meegekeken met een cardioloog die echocardiograms verrichtte. Dit was erg interessant om te zien en bij elk patiënt (waaronder ook baby's, zelfs van 21 dagen oud) stelde hij veel vragen waardoor ik veel heb geleerd, bijvoorbeeld over soufflés (die ik ook mocht beluisteren), septum defecten en ritmestoornissen. 

Het was ook grappig om de manier van communicatie te zien tussen de arts en patiënt. Dit was helemaal niks: de patiënt komt binnen en gaat liggen, de arts maakt een paar foto's en berekeningen waarna de patiënt, zonder enig uitleg of geruststelling, weer naar buiten toe gaat. 

Hierna heb ik, heel toepasselijk, samen met lokale medische studenten een college gevolgd over ritmestoornissen. Het meeste wat er werd verteld wist ik al, maar toch was het een goede opfrissing. 

Ook al vind ik de cardiologie interessant, is het niet mijn passie. Grappig genoeg vind ik het eigenlijk een van de moeilijkste vakken. Daarom lijkt dit mij een goede leerervaring om er juist meer over te leren, ook in een praktische setting en daardoor het minder moeilijk te vinden in de toekomst.